” De Bizarre Wereld  Bezweren
Undoing A Bizarre World 
— 
Peti Buchel

Peti-Buchel-door-Hesseltje

Portret van mij door Hesseltje van Goor (Syrië 2011)

Curriculum Vitae

Opvoeding en Scholing

Curriculum Vitae

Upbringing and Education

Nijmegen 06-06-1946 / 1969 

Herinnerd uitzicht vanuit mijn ouderlijk huis in Nijmegen. De beuken aan de Vossenlaan en aan de horizon het Goffertpark Remembered view from my childhood home (1985)

Ik ben geboren en getogen op de Hatertseweg in Nijmegen.

I was born and brought up at ‘Haterseweg’ in Nijmegen, The Netherlands

De Waalbrug bij Nijmegen/The bridge over the river Waal at Nijmegen

1946 Mijn Moeder en ik in de tuin voor het keukenraam. My mother and me in the garden in front of the kitchen window

Vanaf mijn vierde ging ik naar de kleuterschool op de Groenestraat waar ik alle kinderziekten opliep. Van 1952 tot 1958 zat ik op de Openbare Lagere School 10 in de Reestraat.In de zesde klas van de lagere school had ik les van Hoofdmeester Jan van Venrooy. Hij gaf het advies om door te gaan naar het Gymnasium.

Het Stedelijk Gymnasium

When I was four I was send to pre-school on ‘Groenestraat’. There I got all the infectious children’s deceases. From 1952 to 1958 I attended Public School Number 10 on ‘Reestraat’. In six grade I was taught by Head Master Jan Van Venrooy who subsequently gave the advice to continue my studies at the municipal grammar school, ‘Gymnasium’.

Zelfportret 02-11-1964

k was een grondig ongeconcentreerde en schitterend ongedisciplineerde leerling. In 1965 liet ik mijn middelbare school carrière achter mij zonder diploma.

As a schoolgirl I was thoroughly unable to concentrate and  brilliantly badly disciplined. In 1965 I was kicked out  of school without anything to show for

Arnhem 1965-1972   1965-1970 ABK

Gouache op nat papier en pen en inkt 1965 of 66

In de eerste drie maanden op de ABK nu Artez  leerde ik te kijken en te tekenen van Henk Peters bekend van de ‘Zero Beweging’. Het was de eerste grote onthulling van mijn jaren op de academie. Ik zat vijf jaar op de afdeling ‘Schilderen en Grafiek’ zonder het after ronden met een diploma. Mijn leraren daar waren o.a. Johan de Haas, Peter Struijken en Bert Bouman.

mijn klasgenoten/my class mates Anne en Michael

In the first three months of the ABK (now Artez) I was taught how to look and how to draw by Henk Peters of ‘Zero Movement’ fame. It was the first big revelation of my career as an art student. I spent five years studying ‘Painting any Graphic Art’ without anything to show for it. My teachers were a.o. Johan de Haas, Peter Stricken and Bert Bouman. 

De tweede grote ontdekking die ik op de academie deed was dat ik zonder erg veel moeite of geld al liftend grote delen van de wereld kon zien. Van 1965 tot 1972 liftte ik in Europa, Azië, Afrika en Noord Amerika. Vooral mijn reizen in de USA en door de Islamitische wereld maakten diepe indruk op mij.

Iran, Cola Cola reclame op een oude lemen muur

The second larges discovery I made as an art student was that with a modicum of money and bother I could hitchhike the world. From 1965 to 1972 I hitchhiked in Europe, Asia, Africa and North America. Especially my travels  in the USA and through the Islamic world left a lasting impression.

New York 1970 Indrukken getekend in 1971 

New York 1970 Impressions put on paper in 1971

Direct na de academie ben ik naar Noord Amerika gegaan op uitnodiging van Meg Katzman die ik het jaar ervoor in Istanbul had leren kennen. Ik nam daar stiekem les in film van Nicolas Ray in Harpur College Binghamton NY en fotografie aan Pratt Institute in Brooklyn NY. In New York ontmoette ik Hank Kune die mee naar Nederland kwam en met wie ik verder bevriend bleef. Hij heeft de ‘Polranny Pirates’ mogelijk gemaakt.  Later toen hij voor Rijkswaterstaat werkte, heeft hij het visueel notuleren verzonnen. Dat heb ik, met twee anderen, jarenlang als ‘Beeldleveranciers’ gedaan.

After finishing school I went to North America at the invitation of Meg Katzman, whom I had met the year before in Istanbul. I sneaked lessons about filmmaking by Nicolas Ray at Harpur College, Binghamton NY and Photography at Pratt Institute in Brooklyn NY. In New York I met Hank Kune. He made the Polranny Pirates possible in Ireland and while working for the Dutch Department for Watermanagement and Roads he created the job of visual note taking. Under the name ‘Beeldleveranciers’  me and two others worked for years as visual note takers. 

Hendrik J Vos, Frans Jongmans, Biddle en echtgenote, Hank Kune, ik, en Peter Linde, Natsja Kaindle en Dick vd Meijden, Paulstraat 76 (1971)

Iets meer dan een jaar nadat ik van de academie af kwam, werd ik tot de Beeldende Kunstenaars Regeling toegelaten. Ik deed het alleen voor het geld zodat ik kon doen wat ik echt wilde: strips maken (voor o.a. Aloha en Tante Leny Presenteert. Desalniettemin er zat werk tussen dat verbazingwekkend was.

Little more then a year after I left the ABK I was admitted to the Artist Support Regulation (BKR). I was only in it for the money that I would need to do what I really wanted: make comics and graphic stories (for a.o. Aloha and Tante Leny Presenteert). But nevertheless some of the work was amazing.

Schaap met jongen in Kandahar, Afghanistan naar een foto van Hank Kune/ Sheep with boy in Kandahar, Afghanistan after a photo by Hank Kune (1972)

Begin 1972 kraakten Hank Kune, Dick van der Meijden, Peter Linde en ik Klarendalseweg 74 een winkelpand met woonhuis. In die tijd was kraken toegestaan mits er aan bepaalde eisen werd voldaan. We kregen wel een knokploeg op ons dak, maar uiteindelijk kocht de gemeente het pand van de eigenaar voor het gebruik kunstenaars. 20 jaar later raakte ik weer betrokken bij kraken voor kunstenaars.

Early 1972 Hank Kune, Dick van der Meijden, Peter Linde and me squatted Klarendalseweg 74 a former grocery store with living quarters. Squatting was permitted in those days albeit you did it by the rule. We did but were nevertheless roughed up by thugs. The city bought the property for the sole use of artists. 20 years later I was once again involved with squatting for artists.

Dick vd Meijden en Peter Linde fotograferen onze buurvrouwen in Klarendal/ Dick vd Meijden and Peter Linde while taking pictures of our neighbours in Klarendal

Toen ik eenmaal in Arnhem was ingeburgerd was het tijd om de biezen te pakken.

Once I had settled comfortably in Arnhem it was time to pack my bags and move.

Polranny

Iran

 

D’un Temps Perdu

Onderaan de pagina, na mijn verhalen over Nijmegen, Arnhem, in den vreemde en Amsterdam, vind u mijn blogspot ‘D’un Temps Perdu’.
‘D’un Temps Perdu’, is een aanvulling op mijn CV en gaat over alles wat er ondertussen ook gebeurde, belangrijk was, aan de zijlijn stond en wat ik op mijn weg tegenkwam…
‘D’un Temps Perdu’ is an addition to my CV. It is about everything that was important, that also went on and that came my way…

Dun temps perdu 2016

150 Portretjes met viltstift

Monday September 28th, 2020 11:15 AM
noreply@blogger.com (Peti Buchel)

Één van eerste bezoekers aan Polranny was Katie Young een vriendinnetje van Hank van Harpur College. Katie was uitermate laidback en laconiek. We hadden haar in de winter van 1971 met Peter Linde bezocht. Ze woonde toen met twee lesbische roommates in een ruim appartement in een oude wijk van Binghamton. Ze werkte als serveerster in een eetcafé waar vooral studenten kwamen en eigengemaakte hamburgers werden geserveerd. De beste hamburgers die ik ooit in Amerika heb gegeten trouwens. Later werd ze bankier op Wall Street. Één van het lesbische stel waar ze mee woonde was de kleindochter van één van de Marx Brothers, wat ik natuurlijk machtig interessant vond. Katie kwam in Polranny met de bus en bleef drie weken. Gedurende de drie weken regende en miste het constant. Ze bracht al haar tijd aan de keukentafel door en las. Ze was dan geheel van de wereld. Op een keer kwam ik de keuken binnen een dikke rookwolk hing om haar heen en het rook naar brand. Ze had iets in de pan gedaan en het daarna vergeten. Ze had ook de neiging om de kraan aan te laten staan. Ze was natuurlijk een ideaal model en ik heb 3 portretjes van haar gemaakt terwijl ze zat te lezen. Ze heeft het waarschijnlijk niet eens gemerkt. Ik was toen aan het experimenteren met viltstiften, zg fine liners. Het sloeg niet aan en ik ging terug naar de pen en inkt. Pas aan het einde van de negentiger jaar zou ik naar de viltstift terugkeren. Tijdens Beeldleveranciers was het mijn tekenmateriaal, altijd. Op de ochtend dat Katie vertrok stonden we aan de weg op de bus te wachten. De zon scheen eindelijk. 'Ik heb nooit geweten dat daar een berg was,' zei ze verbaast wijzend op de Polranny.

 

155 'Alleen kijken, niet kopen'

Tuesday July 28th, 2020 12:24 PM
noreply@blogger.com (Peti Buchel)

Eind 2016 kwam een groepje vrouwen op uitnodiging van Maaike Meijer en Mieke van Kasbergen bijeen om eens te praten over de mogelijke viering met een groot feest van een internationale radicale groepering die ooit onder de naam Lesbian Nation opereerde en die in Nederland alleen bestond uit Maaike en Mieke. Naast een paar andere coryfeeën uit de radicale Vrouwenhuis tijd was Lidie ook uitgenodigd. Ze wilde niet gaan, mits ik meeging. Dus zat ik weer eens bij iets waar ik helemaal niet thuishoorde. Zoals altijd keek ik er naar met grote interesse maar dacht er niet aan om deel te nemen. Ik ben de 'Peeping Tom' bij uitstek of misschien wel de typische 'alleen maar kijken, niet kopen', Nederlander. Soms word ik als zodanig gespot en uitgesloten, maar vaak genoeg ook niet. Zo was ik ook als ik het Vrouwenhuis in Amsterdam bezocht. Alleen tekende ik toen, helaas, niet impromptu portretjes. Vandaar dat ik deze van 42 jaar later gebruik. Mieke van Kasbergen was in 1974 één van de vrouwen die gingen voor 'Radikale Aktie' als ze een misstand ontdekten en die waren toen gelukkig dicht bezaaid. In 1974 speelde de zaak van de Drie Maria's in het toen destijds fascistische Portugal. Mieke organiseerde een bezetting van de Portugese ambassade in Den Haag. Ik zat er bij toen de betrokken vrouwen het scenario van bezetting doornamen en verfijnden. 'Spionnen' berichten over hun verkenningen ter plekke en iedereen herhaalde hun specifieke taak in de operatie. Ook het rond te sturen persbericht werd weer onderworpen aan een nauwkeurige keuring op taal en inhoud. Toen de bezetting plaatsvond, was ik in Nijmegen bij mijn moeder en was maar wat trots dat ik kon melden dat ik 'die' vrouwen kende toen ze op het 8 uur journaal verschenen terwijl ze een spandoek uit een raam van de ambassade hingen.

154 Radicaler kon het niet

Tuesday July 28th, 2020 11:50 AM
noreply@blogger.com (Peti Buchel)

Dit is Maaike Meijer eind 2016 toen ze al emeritus professor Neerlandistiek en auteur van een stapel biografieën was. Maar in 1974 toen ik haar leerde kennen in het Amsterdamse Vrouwenhuis, behoorde ze tot één van de meest radicale vrouwen in Nederland, en misschien wel in de wereld. Maaike was toen lid van de Paarse September. Paarse September was niet zozeer beroemd en berucht vanwege 'Radikale Akties', maar vanwege een gestencild blaadje vol 'Radikale Theorieën'. Ik weet nog steeds niet waarom, maar de leden van Paarse September, en dat waren er echt niet veel, lieten mij aanschuiven bij hun vergaderingen als ik in Amsterdam was. 

153 Lesbische rolmodellen

Monday July 27th, 2020 12:32 PM
noreply@blogger.com (Peti Buchel)

Wat New York had gedaan voor mijn Feministisch bewustzijn, deed Amsterdam voor mijn Lesbisch zijn: het gaf een enorme draai aan mijn leven. Karin introduceerde mij in het Vrouwenhuis toen de broedplaats voor het geheel nieuwe radicaal Lesbisch Feministische gedachtengoed. Daar ontmoette ik mijn iconische Lesbische rolmodellen de zusjes Marta en Greet Vooren. Zij waren voor mij wat ik altijd gehoopt had dat lesbiennes zouden zijn: excentriek, intellectualistisch, belezen en niet van deze wereld. Want waarom zou je Lesbisch 'worden' als je als een 'Hetero' ging leven? Compleet met alle 'Hetero' kenmerken, zoals huwelijk, huisje, tuintje, boompje, beestje en een carrière. De zusjes Vooren waren vooral talig. Martha was vertaler en deed de ondertitels voor geïmporteerde TV programma's. Greet had rechten gestudeerd, zat in het boekenvak en was daarnaast bezig met een studie astronomie. Dat ze elkaar haatten was voor mij geen probleem. Het maakte hen voor mij alleen maar boeiender. In het Vrouwenhuis behoorden ze allebei tot tegenovergestelde facties. Greetje was van de feministische uitgeverij 'De Bonte Was' die immens populaire pamfletten uitgaf ten behoeve van de 'bewustwording' van alle vrouwen. Marta was kieskeuriger. Niet 'alle' vrouwen verdienden haar aandacht. Zij maakte zich alleen druk om dingen die radicale lesbiennes aangingen. Beiden waren in een relatie. Marta woonde op een sjieke woonboot in een gracht met een vrouw die Gerda heette. Greet woonde met boekhandelaar Annemarie Behrens boven de mij bekende stripboekwinkel 'Lambiek' in de Kerkstraat. Op een nacht, nadat het Vrouwenhuis dicht ging, nam Greet mij mee naar haar bed. Eindelijk had ik het dan ook eens gedaan met een vrouw. Over de jaren bleef ik bevriend met de zusjes Vooren. De animositeit die ze naar elkaar voelden zou nooit voorbij gaan. Ze stierven uiteindelijk een jaar na elkaar en liggen naast elkaar op de katholieke begraafplaats St Barbara in een heel excentriek graf zoals het behoort. De tekening is van Marta.

151 In het ziekenhuis

Monday July 27th, 2020 10:58 AM
noreply@blogger.com (Peti Buchel)

Begin 1974 ging ik terug naar Nederland en werd ik voor onderzoek in het Radbout ziekenhuis opgenomen. Het begon met een bezoekje aan de dokter in Achill Sound. Dokter King sr. zag me voor een griepje of zoiets in de 'Dispensery' aan de Bog Road wat toen de dokterspost was. Omdat ik een nieuwe patient was, nam hij ook even de bloeddruk. Dat viel dus knap tegen. Ik wist al dat ik een abnormaal hoge bloeddruk had. Dat hadden ze ontdekt toen op mijn vijftiende mijn amandelen werden gepeld. Maar men hoopte toen dat het na de puberteit weg zou gaan of zoiets. King was van mening dat ik met deze bloeddruk de veertig niet zou halen en raadde mij met klem aan het te laten onderzoeken. Dat gebeurde in Nijmegen. Gedurende twee maanden werd ik binnenste buiten gekeerd. Soms moest ik voor bepaalde onderzoeken langere tijd in het ziekenhuis verblijven, maar meestal kon het poliklinisch. Ik logeerde dan bij mijn moeder, maar steeds vaker ging ik naar Amsterdam om bij Karin te zijn. Arnhem liet ik links liggen. In 'De Radbout' kwamen ze er achter dat de extreem hoge bloeddruk iets was waar ik permanent mee opgescheept zat en waar niet echts iets aan te doen was. Intussen werd ik ook betrokken bij een of ander tijdrovend onderzoek. Afijn, uiteindelijk gaven ze mij een nieuw wondermiddel dat toen vooral tegen hartfalen en stress gebruikt werd: Propanolol een zg bètablokker. Chirurgen en pianisten namen het in om van door plankenkoorts trillende vingers af te komen. Wat er niet bij gezegd werd dat door het kunstmatig afnemen van de adrenaline productie één van de belangrijkste bijwerkingen depressie was. Vooral in het eerste periode als het aanslaat. Dat heb ik geweten! Maar voorlopig was het nog niet zover.

138 Een feestje met gevolgen

Sunday June 28th, 2020 05:07 PM
noreply@blogger.com (Peti Buchel)

 
In de strip van de Vrijdagse Rommelmarkt had ik een klein jongetje twee maal getekend. Het was Tijl Mönnich toen 3 jaar oud. Zijn moeder was Akkie, de jongere zus van Anne Semler, en zijn vader was Con een jonge hippe fotograaf uit Amsterdam. Akkie en Con hadden elkaar voor het eerst ontmoet tijdens één van de Paulstraat feesten. Het moet in 1969 zijn geweest. Akkie was een leuke meid en kwam wel vaker op feestjes van de academie. Con was meegekomen met een vriend uit Amsterdam die op reclame zat, geloof ik. Ik herinner me dat halverwege het feest ik een kamer binnenstapte en hen in een hartstochtelijke omhelzing aantrof. Het zag er niet uit als de worstelingen van een stel dronken torren. Het maakte mij gelukkig:  eindelijk eens echte romantiek! Een jaar later waren ze getrouwd, hadden een baby en woonden op een bovenverdieping in de Laurierdwarsstraat. Vlak voordat Hank en ik naar Polranny gingen, ontmoetten we ze weer met Anne. De baby was inmiddels een driejaar oud jongetje met witblond haar in een Erik de Noorman coupe. Ik maakte verschillende foto's zoals ik gewend was in die tijd, voor als 'ik het in een strip kon gebruiken'. En inderdaad Tijl speelde figurant in zeker twee strips. Een jaar later zou niet alleen zijn vader in Polranny op bezoek komen en veel foto's maken, maar zijn grootvader die professor theologie aan de UvA was zou ook langs komen met studenten en op bezoek gaan bij onze buurvrouw Mrs Masterson. Veertig jaar daarna zouden Akkie en Con weer langs komen en de samenwerking tussen Con en ik begon.

136 Mijn Carrière

Sunday June 28th, 2020 10:52 AM
noreply@blogger.com (Peti Buchel)

Met mijn carrière als striptekenaar ging het intussen uitstekend. Leny Zwalve zorgde goed voor haar auteurs. Niet alleen kregen we betaald voor wat we in Tante Leny Presenteert publiceerden, ze verkocht ook strips van ons naar het buitenland, naar Amerika voornamelijk. Mijn strips gingen meestal naar Wimmin Comix, dat verwant was aan Zap Comix. En zo gebeurde het dat er ook opdrachten uit Amerika en Engeland kwamen. Even terug in Nederland moest er veel ingehaald worden niet alleen voor Cjeep maar ook voor Tante Leny. Michel Choquette een Canadees en vriend van de toen erg populaire zangeres Jony Mitchell had het in zijn hoofd gehaald om een bloemlezing van alle underground striptekenaars van de jaren zestig te gaan samenstellen. Iedereen van Tante Leny was ook uitgenodigd terwijl dat pas in 1970 van start was gegaan. Afijn ons werd gevraagd iets te maken over de zestiger jaren en ik besloot met hulp van Hank een strip te maken over abortus in Nederland (echt iets waar ik veel van wist, maar niet heus). De strip werd ingeleverd en wij gingen naar Ierland en dat was dat. Pas 40 jaar later vond Michel een uitgever voor zijn project en kwam het boek uit waarin werkelijk alle striptekenaars uit die tijd aan mee hebben gedaan. 

135 Afscheid van Arnhem

Sunday June 28th, 2020 10:24 AM
noreply@blogger.com (Peti Buchel)

In 1973 woonden wij in ons huis aan de Klarendalseweg nog met Henk Suichies en Dick van der Meijden. Peter Linde was toen allang bij zijn vriendin Ineke ingetrokken. Volgens mij hadden ze een huis van het SLAK in de buurt van het Sonsbeek Park nabij de Apeldoornseweg. Ik herinner me de wegrottende deurkozijnen die ze veelkleurig beschilderd hadden en de dichtgegroeide tuin, hun oerwoud. Op de begane grond bewoonde Dick de voormalige winkel en de ruimte erachter. Hij had op ieder verticaal oppervlak spiegels gehangen, waardoor de ruimten tegelijk donker en kleurijk waren geworden. Wij woonden op de eerste verdieping en Suich woonde op zolder met het onbelemmerde uitzicht over de Paulstraat, het station Velp en de buurtjes aan de andere kant van de spoordijk. Omdat zowel Hank als ik altijd weg wilden maar nooit de schepen achter ons wilden verbrandden, gaven wij onze claim op het huis niet op. We verhuurden het onder aan Mark Peters, de jongste zoon van mijn vroegere leraar Henk Peters. Een ander zoon van hem, Hans, had zich gevestigd als vioolbouwer, en ging inmiddels met Tasja Kaindl onze buuf in de Paulstraat. Voordat Hank en ik naar Connemara waren gegaan, waren we in ondertrouw gegaan. Nu was het tijd om te trouwen. Maar ja, de ondertrouw was een jaar geldig en we hadden al gemerkt dat als je in Ierland zei dat je getrouwd was, iedereen dat voor lief aannam. Dus de urgentie was er vanaf. Misschien de volgende keer als we in Nederland terugkwamen. Mijn moeder vond het wel grappig. Hanks moeder had er veel moeite mee. Inmiddels had ze aan de Majong Ladies, haar mede cursisten in het Art Center en de buren gezegd dat Hank getrouwd was. Dat kon niet meer teruggedraaid worden. Vandaar de hardnekkige mythe dat Hank en ik ooit getrouwd waren.

134 Terug in Nederland

Sunday June 28th, 2020 09:04 AM
noreply@blogger.com (Peti Buchel)

Eind maart 1973 verlieten Hank en ik Glashilaun en gingen terug naar Nederland om de verhuizing naar Polranny voor te bereiden. Ik kan me niet veel meer van die 6 weken herinneren. Namen we uitgebreid afscheid van onze vrienden? Van De Moeder? Van Taat? Zoals gewoonlijk leek mijn moeder laconiek onder mijn nieuwe plannen en de uitvoering er van. Ik vroeg haar nooit toestemming voor wat ik dan ook deed. Ik vertrouwde er op dat die toestemming impliciet was. Waar ik ook was, we hadden altijd intensief contact gehouden. Vliegtuigladingen vol brieven passeerden er tussen ons. Alles werd uit gebreid beschreven, tenminste van mijn kant, mijn moeder schreef meestal over de ditjes en datjes. Ze bracht met hond Flatto en de kat steeds meer tijd door met Taat en haar hond Max in Oegstgeest. Dat ze veel last had van 'aderverkalking' zoals dat toen heette, was een gegeven waar verder niet over werd gesproken. Ze deed er alles aan wat toen mogelijk was. En dat was eigenlijk bitter weinig. Ze volgde een streng dieet en zag er slank en fit uit, maar de 'pilletjes voor onder de tong' waren nooit ver weg. Voor haar 61 jaar was ze oud en afgeleefd. Taat die ook een hartpatiënt was, woonde in Oegstgeest in een ruime flat die ze van de universiteit gekregen had na een hartaanval. Het was een galerijflat, maar haar voordeur kwam meteen uit op de overloop en lift. Ons huis aan de Hatertseweg was inmiddels al enkele malen ingebroken. De laatste keer terwijl De Moeder en Flatto er waren. De Hatertseweg was een doorgaande weg geworden naar steeds meer nieuwbouwwijken, het verkeer was enorm geïntensiveerd en het lawaai idem dito. De Moeder werd ook steeds meer lastig gevallen door buurkinderen en voor heks uitgemaakt. Maar ja, aan die vijandigheid van de mensen uit de nieuwbouw waren we inmiddels wel gewend geraakt. Nijmegen was geen prettige plek om te wonen.

133 Waarom Ierland?

Friday June 26th, 2020 01:35 PM
noreply@blogger.com (Peti Buchel)

In een wereld waarin het niet veilig is om voor veiligheid te kiezen, kozen Hank en ik voor Ierland. Het was iets wat wij allebei hadden: Ierland deed het voor ons. En achteraf bekeken hoogst waarschijnlijk om dezelfde redenen: wij voelden ons allebei veilig als vreemdeling. Wat had Ierland behalve dat het een absoluut gevoel gaf van vreemdeling te zijn en nooit te behoren? Misschien een vleugje 'devil may care' anarchisme? En natuurlijk een waanzinnige hoeveelheid romantiek voor diegene die Ierland niet kende, zoals wij. Het had een sterke literaire en muzikale traditie en de natuur was meer dan overweldigend. De achteruitgang van de vooruitgang had het land niet zichtbaar aangetast. Het enige dat niet zo lekker zat, was de verongelijktheid. Het klonk vals tussen alle bravado en revolutionaire grootpraat waar de Ieren toe geneigd waren als ze een welwillend oor gevonden dachten te hebben. Maar om er te willen wonen? Kompleet met huis? Dat huis was dan wel van 'ons' maar het voelde niet als een vaste verblijfplaats, meer een tijdelijke verankering. En dan komt het ambivalente van zowel Hank als ik om de hoek kijken: de behoefte aan een eigen plek om je vervreemd in te kunnen voelen. Het idee alleen al bracht iedere keer bij mij de tranen van opperste melancholia in de ogen. Alles wat we deden had niets te maken met het werkelijke leven van het het beste uit jezelf halen, geldverdienen en een toekomst opbouwen. Het was plaatsnemen op het karretje dat op de zandweg reed terwijl de maan helder scheen en de weg breed was om nooit meer terecht te komen. Onze relatief moeizame tijd in Glashilaun had daar niets vanaf gedaan. In tegendeel: het had ons voornemen alleen maar gesterkt.



Link blog D’un temps perdu

Bekijk & lees meer | see & read more

Op mijn Blog D’un Temps Perdu vindt u meer tekeningen en verhalen.
On my Blog D’Un Temps Perdu you’ll find more sketches and stories.

tempsperdu2016.blogspot.nl

© Peti Buchel