D’un Temps Perdu

Voltooid Verleden Tijd
An Irrevocable Past

‘D’un Temps Perdu’, is een aanvulling op mijn CV en gaat over alles wat er ondertussen ook gebeurde, belangrijk was, aan de zijlijn stond en wat ik op mijn weg tegenkwam…

‘D’un Temps Perdu’ is an addition to my CV. It is about everything that was important, that also went on and that came my way…

de Paulstraatters

de Paulstraatters (foto schilderij Annie Wright)

Nijmegen, mijn geboorte plaats

Nijmegen, my hometown 

Toen destijds in Arnhem/ Famous long ago in Arnhem

Share this Post

 

Dun temps perdu 2016

154 'Alleen kijken, niet kopen'

Tuesday July 28th, 2020 12:24 PM
noreply@blogger.com (Peti Buchel)

Eind 2016 kwam een groepje vrouwen op uitnodiging van Maaike Meijer en Mieke van Kasbergen bijeen om eens te praten over de mogelijke viering met een groot feest van een internationale radicale groepering die ooit onder de naam Lesbian Nation opereerde en die in Nederland alleen bestond uit Maaike en Mieke. Naast een paar andere coryfeeën uit de radicale Vrouwenhuis tijd was Lidie ook uitgenodigd. Ze wilde niet gaan, mits ik meeging. Dus zat ik weer eens bij iets waar ik helemaal niet thuishoorde. Zoals altijd keek ik er naar met grote interesse maar dacht er niet aan om deel te nemen. Ik ben de 'Peeping Tom' bij uitstek of misschien wel de typische 'alleen maar kijken, niet kopen', Nederlander. Soms word ik als zodanig gespot en uitgesloten, maar vaak genoeg ook niet. Zo was ik ook als ik het Vrouwenhuis in Amsterdam bezocht. Alleen tekende ik toen, helaas, niet impromptu portretjes. Vandaar dat ik deze van 42 jaar later gebruik. Mieke van Kasbergen was in 1974 één van de vrouwen die gingen voor 'Radikale Aktie' als ze een misstand ontdekten en die waren toen gelukkig dicht bezaaid. In 1974 speelde de zaak van de Drie Maria's in het toen destijds fascistische Portugal. Mieke organiseerde een bezetting van de Portugese ambassade in Den Haag. Ik zat er bij toen de betrokken vrouwen het scenario van bezetting doornamen en verfijnden. 'Spionnen' berichten over hun verkenningen ter plekke en iedereen herhaalde hun specifieke taak in de operatie. Ook het rond te sturen persbericht werd weer onderworpen aan een nauwkeurige keuring op taal en inhoud. Toen de bezetting plaatsvond, was ik in Nijmegen bij mijn moeder en was maar wat trots dat ik kon melden dat ik 'die' vrouwen kende toen ze op het 8 uur journaal verschenen terwijl ze een spandoek uit een raam van de ambassade hingen.

153 Radicaler kon het niet

Tuesday July 28th, 2020 11:50 AM
noreply@blogger.com (Peti Buchel)

Dit is Maaike Meijer eind 2016 toen ze al emeritus professor Neerlandistiek en auteur van een stapel biografieën was. Maar in 1974 toen ik haar leerde kennen in het Amsterdamse Vrouwenhuis, behoorde ze tot één van de meest radicale vrouwen in Nederland, en misschien wel in de wereld. Maaike was toen lid van de Paarse September. Paarse September was niet zozeer beroemd en berucht vanwege 'Radikale Akties', maar vanwege een gestencild blaadje vol 'Radikale Theorieën'. Ik weet nog steeds niet waarom, maar de leden van Paarse September, en dat waren er echt niet veel, lieten mij aanschuiven bij hun vergaderingen als ik in Amsterdam was. 

152 Lesbische rolmodellen

Monday July 27th, 2020 12:32 PM
noreply@blogger.com (Peti Buchel)

Wat New York had gedaan voor mijn Feministisch bewustzijn, deed Amsterdam voor mijn Lesbisch zijn: het gaf een enorme draai aan mijn leven. Karin introduceerde mij in het Vrouwenhuis toen de broedplaats voor het geheel nieuwe radicaal Lesbisch Feministische gedachtengoed. Daar ontmoette ik mijn iconische Lesbische rolmodellen de zusjes Marta en Greet Vooren. Zij waren voor mij wat ik altijd gehoopt had dat lesbiennes zouden zijn: excentriek, intellectualistisch, belezen en niet van deze wereld. Want waarom zou je Lesbisch 'worden' als je als een 'Hetero' ging leven? Compleet met alle 'Hetero' kenmerken, zoals huwelijk, huisje, tuintje, boompje, beestje en een carrière. De zusjes Vooren waren vooral talig. Martha was vertaler en deed de ondertitels voor geïmporteerde TV programma's. Greet had rechten gestudeerd, zat in het boekenvak en was daarnaast bezig met een studie astronomie. Dat ze elkaar haatten was voor mij geen probleem. Het maakte hen voor mij alleen maar boeiender. In het Vrouwenhuis behoorden ze allebei tot tegenovergestelde facties. Greetje was van de feministische uitgeverij 'De Bonte Was' die immens populaire pamfletten uitgaf ten behoeve van de 'bewustwording' van alle vrouwen. Marta was kieskeuriger. Niet 'alle' vrouwen verdienden haar aandacht. Zij maakte zich alleen druk om dingen die radicale lesbiennes aangingen. Beiden waren in een relatie. Marta woonde op een sjieke woonboot in een gracht met een vrouw die Gerda heette. Greet woonde met boekhandelaar Annemarie Behrens boven de mij bekende stripboekwinkel 'Lambiek' in de Kerkstraat. Op een nacht, nadat het Vrouwenhuis dicht ging, nam Greet mij mee naar haar bed. Eindelijk had ik het dan ook eens gedaan met een vrouw. Over de jaren bleef ik bevriend met de zusjes Vooren. De animositeit die ze naar elkaar voelden zou nooit voorbij gaan. Ze stierven uiteindelijk een jaar na elkaar en liggen naast elkaar op de katholieke begraafplaats St Barbara in een heel excentriek graf zoals het behoort. De tekening is van Marta.

150 In het ziekenhuis

Monday July 27th, 2020 10:58 AM
noreply@blogger.com (Peti Buchel)

Begin 1974 ging ik terug naar Nederland en werd ik voor onderzoek in het Radbout ziekenhuis opgenomen. Het begon met een bezoekje aan de dokter in Achill Sound. Dokter King sr. zag me voor een griepje of zoiets in de 'Dispensery' aan de Bog Road wat toen de dokterspost was. Omdat ik een nieuwe patient was, nam hij ook even de bloeddruk. Dat viel dus knap tegen. Ik wist al dat ik een abnormaal hoge bloeddruk had. Dat hadden ze ontdekt toen op mijn vijftiende mijn amandelen werden gepeld. Maar men hoopte toen dat het na de puberteit weg zou gaan of zoiets. King was van mening dat ik met deze bloeddruk de veertig niet zou halen en raadde mij met klem aan het te laten onderzoeken. Dat gebeurde in Nijmegen. Gedurende twee maanden werd ik binnenste buiten gekeerd. Soms moest ik voor bepaalde onderzoeken langere tijd in het ziekenhuis verblijven, maar meestal kon het poliklinisch. Ik logeerde dan bij mijn moeder, maar steeds vaker ging ik naar Amsterdam om bij Karin te zijn. Arnhem liet ik links liggen. In 'De Radbout' kwamen ze er achter dat de extreem hoge bloeddruk iets was waar ik permanent mee opgescheept zat en waar niet echts iets aan te doen was. Intussen werd ik ook betrokken bij een of ander tijdrovend onderzoek. Afijn, uiteindelijk gaven ze mij een nieuw wondermiddel dat toen vooral tegen hartfalen en stress gebruikt werd: Propanolol een zg bètablokker. Chirurgen en pianisten namen het in om van door plankenkoorts trillende vingers af te komen. Wat er niet bij gezegd werd dat door het kunstmatig afnemen van de adrenaline productie één van de belangrijkste bijwerkingen depressie was. Vooral in het eerste periode als het aanslaat. Dat heb ik geweten! Maar voorlopig was het nog niet zover.

148 Patrick

Sunday July 26th, 2020 05:20 PM
noreply@blogger.com (Peti Buchel)

Partick werd onze vaste bezoeker. Vooral toen school weer begon. Hij zat in Achill Sound op de Sec, de particuliere, meer intellectuele versie van de Tec in Cashel. Patrick was 14 en hij had het moeilijk. Met vader in Engeland en moeder druk met de dagelijkse beslommeringen van zes opgroeiende kinderen, voelde Patrick zich verantwoordelijk voor het land en vee. Hij koesterde die verantwoordelijkheid en was trots op de schapen en koeien in zijn zorg. Maar het werd hem niet in dank afgenomen door roddelaars in de buurt. Ze noemden hem 'het oude wijf'. Op school had hij het ook moeilijk. Mr Murtoch de nieuwe leraar die afkomstig was uit The North had losse handjes en Patrick was vaak het slachtoffer van diens 'hammerings'. Patrick die zijn vader en alles waar zijn hij voor stond, bewonderde, zou graag zo snel mogelijk met zijn vader zijn meegegaan naar Engeland. Maar Pat wilde een beter leven voor zijn zoon. Hij wilde hem behoeden voor het onzekere leven van een losse arbeider in Engeland en de werkeloosheid in de Republiek. Een diploma van de Sec garandeerde een plaats in de Garda en alle zekerheden voor een carrière in eigen land. Verscheurd door al die tegenstrijdigheden, zocht Patrick rust bij ons. Na school zat hij voor een half uurtje bij Hank in de study en naast alle stoerpraat en de ridiculisering van ons als onwetende buitenlanders, legde hij zijn ziel en verlangens bloot. Later, toen wij Polranny moesten verlaten om elders geld te verdienen, kwam hij onder invloed van Dick die hem aan de drank bracht. Hij maakte school niet af en ging geheel tegen de zin van de ouders in werken in de bouw in Engeland. Hij werd een kundig en gewild betonvlechter in de mega bouwprojecten die daar gaande waren, maar ook alcoholist. Hij trouwde een meisje uit de buurt. Over de jaren ging helemaal mis en werd hij uiteindelijk door zijn eigen jonge zoons het huis uitgetrapt. Dankzij zijn zus Annette belandde hij in een afkick boerderij waar hij uiteindelijk terug keerde naar zijn eerste liefde: de veehouderij.

147 Dick

Thursday July 23rd, 2020 04:48 PM
noreply@blogger.com (Peti Buchel)

Het was niet eerder opgevallen, maar toen we in het huis in Polranny trokken, zag ik ineens dat er recht tegenover ons wel een heel erg onromantisch huis stond. Niks leuk Ierse cottage: het was een betonnen bunker. Het was het huis van John Sweeney die Dick genoemd werd. Hij was een bachelor die er woonde met zijn ongetrouwde zuster die naar later bleek MS had. De enige interesse die Dick had was drank. Zijn hele leven draaide er om. Voor zijn hulpbehoevende zus zorgde hij nauwelijks en voor zijn land al helemaal niet. Als het goed weer was, zette hij zijn arme zuster op een stoel buiten om haar dan te vergeten. Ze stierf vrij snel na onze aankomst. Na haar dood wijdde Dick zich met overgave aan het zo onaangenaam mogelijk leven. In zijn huis was het een zwijnenpan, koken deed hij niet en wassen ook niet. Hij vertelde mij ooit met een grote grijns dat hij in dronken stupor op bed lag te snurken en dat hij wakker werd toen een muis zijn mond binnen liep. Zijn directe buren de Mastersons brachten hem zo nu en dan wat te eten. Niet dat hij hen dat in dank afnam. Hij was een klassieke misantroop en een nurks. Om zijn rekeningen in de verschillende pubs te kunnen betalen, verkocht hij stukjes van het land dat hij had. Hij was een afstammeling van zg 'agenten', mensen die voor de onafhankelijkheid voor de afwezige Engelse landeigenaren stukken grond in pacht gaf aan de lokale bevolking. Dat deel van Polranny heet daarom nog steeds Polranny Sweeney. Tussen zijn bunker en het huis van de Mastersons stond de ruïne van zijn ouderlijk huis. Uiteindelijk kocht Pat Masterson het meeste land van Dick. De bunker, wat er nog van over was, liet Dick aan een neef in Amerika achter die niet eens zijn erfgoed kwam bekijken, maar het meteen verkocht.

146 Herbert Friess

Thursday July 9th, 2020 03:39 PM
noreply@blogger.com (Peti Buchel)

Hank en ik ontmoetten Herbert Friess voor het eerst toen wij naar het dorp liepen en hij er vandaan kwam. Hij duwde een draaiende grasmaaier voor zich uit. Hank kon het niet laten hem te vragen of hij het asfalt aan het maaien was. We zagen een oudere man met een gezicht als een aardappel in een zwart overhemd met korte mouwen waaronder uit armen kwamen die bolstonden van de spiermassa's en donkerbruin gebrand waren in de buitenlucht. Om zijn nek droeg hij het witte boord van een priester de zg 'dog collar'. Hij was de dominee en net als wij en de Scanlon's recentelijk neergestreken in Achill. Hij nodigde ons bij hem thuis uit waar we zijn vrouw Hilla en twee jongste kinderen Frankie en Ursie troffen. Herbert en Hilla werden erg belangrijk voor ons. Herbert werd zelfs mijn grote held. De eerste en enige man in mijn leven die die status bereikte. Dat zijn dochters anders over hem dachten dan ik, was natuurlijk niet vreemd. Hij kwam uit Saksen dat in 1973 in de DDR lag. Als zoon van een postbeambte ging hij theologie studeren in Dresden. Op 25 jarige leeftijd werd hij dominee in een klein dorp. De Nazi's waren inmiddels aan de macht. Voor hem stond het Christendom voor politiek en hij predikte vanaf de kansel tegen zowel het Fascisme als het Communisme ondanks dat de Lutheraanse synode al gezwicht was onder de druk van de Nazi's. Friess werd door de Gestapo opgepakt en 'verhoord'.  Op voorwaarde dat hij zich niet langer politiek vanaf de kansel zou uitlaten, werd hij vrijgelaten. Inmiddels had hij Hilla op de skihellingen ontmoet. Ze waren allebei sportfanaten; Hilla had zelfs in het Duitse Olympische team gezeten. Via haar moeder was ze joods en had het daarom moeilijk gekregen op de universiteit. Herbert die vrienden had onder anti-fascistische Christenen in o.a. Leiden kreeg van hen een uitnodiging om naar Engeland te komen. Hilla en hij trouwden en ontsnapten net voor de oorlog uitbrak uit nazi Duitsland.  Maar die drang om het eigen geweten en de eigen opvatting over het Christendom boven de vigerende noties te stellen, bleef hem achtervolgen en zo belandde hij uiteindelijk in Achill, het Siberië van de Protestante kerk.

145 Noel and Joan

Thursday July 9th, 2020 03:38 PM
noreply@blogger.com (Peti Buchel)

Op een dag kregen we bezoek van een echtpaar met een vreemd en gevaarlijk uitziende hond. Het waren Joan en Noel Scanlon en Habibi. 'Wij zijn jullie buren,' zei de Noel. Ik keek rond over Polranny. Ik dacht dat ik inmiddels iedereen in de buurt al had ontmoet. Zoveel mensen woonden er nu ook niet in Polranny. Het werd echter al snel duidelijk dat er twee soort buren zijn, de mensen die om je heen wonen en 'ons soort mensen' oftewel de 'blow-ins' uit de omgeving. News travels fast en ze moesten het in Sweeney gehoord hebben dat het O'Sullivan huis naar twee jonge Dutch people was gegaan (Hank werd gemakshalve voor Nederlands aangezien). Noel en Joan woonden in Derreens op het eiland en alhoewel Iers waren zij toch 'blow-ins' wat van hun ook vreemdelingen maakten. Bovendien waren ze Protestants wat 'vreemd' was. Wij woonden in een huis met bomen er omheen, een uitzonderlijkheid, die om ondoorgrondelijke redenen automatisch aan Protestantisme werd gekoppeld. We moesten snel de sociale nuances leren. 'Vreemd' was geen sociaal stigma in Achill. Achill had een lange traditie van 'Blow-ins' waar men zelfs in zekere mate trots op was. Men accepteerde je zoals je was, maar je mocht nooit en te nimmer proberen 'in te burgeren'. Als je dat wel deed, kon het slecht met je aflopen. De meeste 'blow-ins' hadden daar wel vrede mee. Zij vormden gewoon een 'clan' te midden van andere clans. Noel en Joan waren begin veertig: oud in onze optiek. Hij was uit het internationale bankwezen gestapt om full time schrijver te worden en had net zijn eerste boek gepubliceerd: Quinn een avonturen roman. Toen ze uit den vreemde naar Ierland terugkwamen hadden ze eerst in Killrush in Co Clare gewoond, maar daar waren ze minder geporteerd van 'blow-ins'. Zij waren net als wij ook hun weg aan het zoeken, maar dat wisten wij toen niet.

144 Annie Catherine

Thursday July 9th, 2020 03:37 PM
noreply@blogger.com (Peti Buchel)

The next one we went to visit when we arrived in Polranny was Patrick's mother Annie Catherine, or Mrs Masterson or MrsM. The Masterson family lived across the bog from us. I remember opening the gate to the steep unpaved driveway and two small girls and a small boy (Nora, Joan and Martin) running towards us then stopping, staring, turning around and running screaming towards their mother who had appeared in the doorway. We were invited into the three room cottage for a cuppa. Next to the fire sat a teenage girl (Annette) on a little stool reading a Penguin edition of 'Portrait of a Lady' by Henry James. Soon the other two Patrick and Mary joined us. Annie's husband Pat was away in England building the motorways as so many men from Achill did we learned. He would come home three times a year for a week or two: once for the turf, once for the hay and once for Christmas. At the time travel from England took two and a half days each way. That didn't leave much time with the family. Through the year Annie managed the farm, the children and everything else, good and bad, on her own. The women of Achill were a hardy, independent bunch. Life was hard, but it was improving bit by bit. In the year after Ireland join the EU grands were given for indoor plumbing and house extensions. To Annie's three room cottage a kitchen, bathroom and bedroom for the boys was added in 1974. Later a porch would also be build and that's how the cottage still stands.

143 Mrs Lynchahaun

Thursday July 9th, 2020 03:36 PM
noreply@blogger.com (Peti Buchel)

We waren nog maar nauwelijks in Polranny geland of drie tieners kwamen al de oprit op gelopen: Michael en Brendan Lynchahaun en Patrick Masterson. Ze stonden wat te schuifelen. Verlegenheid, nieuwsgierigheid en vriendelijkheid straalden van ze af. De groeten van Moeder en of we bij haar langs wilden komen, oh ja en hier zijn wat koolplanten van bij ons uit de tuin. Dus zo werd Mrs Lynchahaun of Mary Corrigan de eerste buur met wie we kennismaakten. MrsL zoals we haar noemden was de regerende koningin van de vlek. Ze woonde in het langgerekte two story house onder de Polranny. Ze was een gastvrije, goedlachse en wat chaotische vrouw die haar eigen boter maakte die altijd wat ranzig smaakte alsof de karn nooit echt goed werd schoongemaakt en die ganzen hield voor de verkoop. Die ganzen maakten het moeilijk om even langs te gaan want al gauw had je ze aan je broek hangen. MrsL hield een open huis voor mensen die langs de weg liepen en baantjes deden voor boeren, zolang ze een goed verhaal konden vertellen of een muziekinstrument bij zich hadden. Ze was de laatste nog levende vloeiend Gaelic Speaker in Polranny. Bovendien stond ze in de buurt bekend als een zeloot. Ze ging iedere ochtend ter kerke en Hank moest regelmatig boze brieven aan de Mayo News en Ireland's Own in naam van haar schrijven waarin ze tekeer ging tegen de lakse moraal van jongeren en al die vrije seks en anticonceptie die Ierland kapot maakte. Anticonceptie middelen waren overigens streng verboden en moesten het land in gesmokkeld worden. Dat was iets wat nieuw voor ons was. Dus ik had geluk gehad iedere keer dat ik met een voorraad anticonceptiepillen de grens over was gegaan, want als je gesnapt werd ging je onherroepelijk de bak in.



Link blog D’un temps perdu

© Peti Buchel